WHY MUSIC?

Met de overhandiging van een cheque aan de directeur van het Kunstencentrum Jerusalem Venray sloten beide heren als het ware een hoofdstuk af. Twee expressieve fotoboeken, Why Music? deel een en twee waren het resultaat van een aantal jaren hard werken. Fotograaf Brendan van den Beuken kijkt terug op een bewogen periode die hij doormaakte met zijn ‘partner in crime’ Ron Bosmans. De cheque vertegenwoordigde een waarde die gelijk was aan de opbrengst van het tweede deel van Why Music?

Cliché
Je zou de vraag Why Music? eigenlijk ook aan Van den Beuken kunnen stellen. De passie voor muziek is ook bij hem vanzelfsprekend niet zomaar aan komen waaien. Zijn ouders en zussen waren allen zeer muzikaal. Pa zat bij de plaatselijke harmonie en de jonge Brendan volgde zijn voorbeeld. Hij bespeelde de hoorn. Leuk, maar om nu in zo’n apenpakje over straat te paraderen zag hij niet zitten. “Dus was ik blij dat ik op een gegeven moment contrabas ben gaan spelen”, legt Van den Beuken uit. “Mijn muzikale voorkeur ging, en gaat eigenlijk nog steeds, naar jazz uit. Ik speelde op een gegeven moment in een bandje met twee gasten die het conservatorium hadden gedaan. Dat ging me te snel. Dus heb ik de eer aan mezelf gehouden en ben er uitgestapt. Daarna heb ik in allerlei bandjes gespeeld, heb zelf gitaar leren spelen. Toen ik een jaar of twintig was, stortte ik me volledig op de fotografie. Gevolg was dat mijn ‘carrière’ als muzikant verwaterde.” Het is een cliché van de eerste orde: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Zijn liefde voor muziek bleef en hoe kun je je behoefte in Horst aan de Maas beter bevredigen dan in café Cambrinus, daar waar grote jongens uit binnen- en buitenland nog met alle plezier hun gezicht laten zien, domweg vanwege het feit dat het publiek er nog daadwerkelijk naar muziek luistert. Bosmans en van den Beuken togen er regelmatige heen.

Naborrelen
Eigenaar Jan Duyf vond het eigenlijk niet zo’n misselijkmakend idee wanneer fotograaf Brendan eens zijn camera zou meenemen teneinde wat kiekjes te schieten. Van den Beuken, de beroerdste niet, stemde ermee in. En wanneer er nageborreld wordt, en wanneer Bosmans, Duyf en Van den Beuken gezellig aan tafel zitten, is het natuurlijk niet zo heel vreemd dat de vraag ‘wat zullen we eens iets met die foto’s doen’ opduikt. Van den Beuken bevestigt de stelling volmondig. “Het was Ron die met het idee kwam. We vroegen ons met z’n drieën af wat muzikanten bezielt het hectische leven als muzikant te leven. Ron en ik besloten muzikanten die ene prangende vraag te stellen: Why Music? Het idee was er, de uitvoering zou, achteraf bezien, nog heel wat voeten in de aarde hebben.” Beide boekwerken hebben een en hetzelfde thema: waarom leidt een muzikant een bestaan als muzikant? De beweegredenen werden in het boek vastgelegd middels verhalen die door de artiesten zelf zijn geschreven en, het spreekt, foto’s van Brendan. Dat lijkt een klus van niets. Kiekje schieten, de artiest een verhaaltje laten schrijven en klaar is Kees. Helaas, zo ging het in de praktijk niet in z’n werk. Op de eerste plaats is ‘een kiekje schieten’ een uitdrukking die niet in het vocabulaire van Van den Beuken voorkomt. Gelukkig maar, onze maatschappij wordt toch al zo nadrukkelijk gekenschetst door mediocriteit en trivialiteit. En op de tweede plaats bleek het een lastige klus de artiest een verhaaltje te laten schrijven. Jawel, de artiest wilde meestal zijn medewerking verlenen, alleen bereik je zo iemand alleen maar via het management.

Management
“Meestal kun je niet om het management heen”, vertelt Van den Beuken. “Dat management moet je zien te omzeilen en proberen rechtstreeks in contact met de artiest te komen. Die willen meestal wel meewerken. Ron heeft hemel en aarde moeten bewegen om de teksten voor elkaar te krijgen. Mailtjes, telefoontjes, nog eens mailtjes en nog meer telefoontjes.” Heb je eindelijk je verhalen en foto’s bij elkaar, dan doemt onvermijdelijk het volgende probleem op. Hoe krijg ik een dergelijk fotoboek gefinancierd? Omdat fotoboeken in de regel niet erg interessant voor uitgeverijen zijn, men spreekt in die wereld al van een bestseller wanneer er driehonderd exemplaren van verkocht worden, moest er naar een alternatief worden gezocht. Dat werd gevonden met behulp van Jos Schattorjé, directeur van het Limburgs Museum in Venlo. Van den Beuken: “Hij stelde voor eens te gaan praten met het Huis voor de Kunsten en de Provincie. Wanneer we er in zouden slagen subsidies los te peuteren, zouden we een expositie in het Limburgs Museum tegemoet mogen zien.” Aldus geschiedde. Het boek werd uitgegeven en Van den Beuken en Bosmans mochten Why Music? in het museum presenteren. De tentoonstelling liep parallel aan een foto-expositie Dutch Beauty van Patricia Steur.

Hogerop
Dat smaakte naar meer. Van den Beuken en Bosmans realiseerden zich dat ze dit keer een ander pad zouden moeten bewandelen. Immers, het is tamelijk lastig subsidies te verkrijgen voor gelijke projecten binnen zo’n kort tijdsbestek. “We hebben een marketingplan gemaakt”, legt Van den Beuken uit. “En we hadden natuurlijk het geluk dat we twee grote sponsoren wisten te strikken die ook nog eens een deel van de oplage opkochten.” Deel een van Why Music? bestaat voornamelijk uit verhalen en foto’s van artiesten en bands die in Cambrinus optraden. Voor deel twee zocht het tweetal het hogerop. Hogerop is eigenlijk niet het juiste woord. Van den Beuken en Bosmans zochten de grotere podia op. De podia waar de internationale grootheden zich doorgaans plegen te manifesteren. Het eerste deel bevatte verhalen en foto’s van mensen als Arno Adams, Ramses Shaffy, Gé Reijnders, Ton Engels en Hans Theessink, editie twee was van hetzelfde laken en pak, alleen staan in dat boek mensen als Gary Moore, Kim Wilde, Status Quo, Willy Deville, Flaco Jeminez en Steve Hogart in de schijnwerpers. Overigens verloochenden Van den Beuken en Bosmans hun afkomst in dit fotoboek niet, want ook Jan Akkerman, Stevie Ann, Ilse de Lange en Jack Poels zijn vertegenwoordigd. Naast het binnenhalen van twee grote sponsoren, had het tweetal ook het geluk dat buro Pinkpop en de organisatie van Bospop in Weert hun gulle medewerking verleenden. Van den Beuken kreeg alle kans zijn kunstwerkjes te creëren op de podia van beide festivals. Niet dat het een makkie was, want Van den Beuken wil, zoals hij op zijn website laat weten ‘mensen in hun eigen omgeving op een authentieke manier van leven en beleven op het juiste moment vastleggen, zoekend naar de perfecte compositie’. Een hele klus dus.

Pinkpop en Bospop
Ven den Beuken: “Het is op het podium van Pinkpop of Bospop allemaal heel hectisch. Je krijgt precies drie nummers om je ding te doen. Je staat met een aantal collega’s op een paar vierkante meter. Commerciële fotografen staan heel anders op dat podium, ze moeten alle muzikanten op een foto zien te krijgen, ik noem maar iets. Ik heb een heel ander doel. Voor mij zit hem de schoonheid van een foto in de emotie. Dat ene moment. Dat betekent dat je enorm geconcentreerd moet blijven. Al krijg ik een glas bier in mijn nek, ik kan het me niet permitteren om daar op te reageren. Je zou net die grimas, die blik van frustratie, die grijns kunnen missen. Ik leg de lat heel hoog en de grootste criticus ben ikzelf. En als ik dan weer backstage sta, is het gedaan. Voor Ron begint het dan pas. Hij moet soms uren staan te wachten voor hij een interviewtje krijgt. Daar heb ik bewondering voor, voor zijn doorzettingsvermogen, zijn wilskracht.” Natuurlijk is het realiseren van een boekwerk niet alleen maar kommer, spanning en kwel. Ron en Brendan maakten ook gedenkwaardige momenten mee. Zoals het verorberen van een frietje met Kim Wilde, of het eten van een onvervalste boterham met pindakaas met de inmiddels overleden Willy Deville. En natuurlijk de overhandiging van de cheque aan de directeur van het Kunstencentrum Jerusalem Venray. De cheque wordt gebruikt voor de oprichting van een stimuleringsfonds dat muzikale talenten uit minderbedeelde gezinnen de kans moet bieden zich te ontplooien opdat ook zij zich in het professionele muzikale leven kunnen storten. Wellicht staan ook zij ooit eens voor de camera van Brendan van den Beuken en krijgen een memorecorder van Ron Bosmans onder hun neus geduwd……Why Music? deel drie? (loupatty.nl)