januari 2012…
Vruchtbaar jaar voor Gino, Jim en Jiri Taihuttu

Foto: Jeu Lücker

Het was een bewogen en succesvol jaar voor Venlonaar Gino Taihuttu. De door zijn zoon Jim en Victor Ponten geregisseerde film Rabat waar Gino de muziek voor schreef, werd door de Nederlandse filmpers uitgeroepen tot beste Nederlandse film van 2011, zijn andere zoon Jiri brak door met The Wild Things en hij maakte in samenwerking met studenten van de Hogeschool voor de Kunsten een aantal videoclips met verschillende Venlose muzikale talenten.

Gino putte voor het schrijven van de muziek voor Rabat onder meer inspiratie uit de twee reizen die hij samen met zoon Jim naar Marokko maakte. Jim werkte destijds in een Grieks restaurant waar ook Marokkanen werkten. Zij nodigden beiden uit eens naar Marokko te komen. “De meeste mensen reizen naar hun bestemming zonder uit te stappen”, vertelt Gino. “Wij hebben veel gezien van het land en ik heb kennis kunnen maken met Arabische klanken en toonladders. Dat zou me later goed van pas komen.” Het componeren van filmmuziek is iets anders dan het maken van filmmuziek, immers filmmuziek bestaat meestal niet uit afzonderlijke liedjes maar uit fragmenten die bij bepaalde scènes horen. Gino: “Ik ben gewoon met een gitaar in de hand al kijkend naar de film wat gaan improviseren. Ik heb tien stukken opgenomen en ze naar Jim opgestuurd en ja, dan begint het eigenlijk pas. Jim is een perfectionist en elke toon moest bij een bepaalde scene passen. Sommige stukjes heb ik in Amsterdam tientallen keren over moeten doen omdat Jim nog net niet helemaal tevreden was. Af en toe dacht ik wel eens dat ik bij hem op de loonlijst stond.” Naast het succes van de film Rabat mocht de familie Taihuttu ook genieten van de doorbraak van The Wild Things, de band waarin zoon Jiri speelt. De talentvolle flamencogitarist die studeert aan het conservatorium in Amsterdam scoorde met de band een hitje met Thinking About You. De band stond zelfs in De Wereld Draait Door. “Die jongens maken grote sprongen”, vertelt Gino, “vooral op het gebied van schrijven en arrangeren van muziek. Ik stuur het alleen nog wat bij en af en toe moet ik ze een trap onder hun reet geven zodat ze bij de les blijven. In februari verschijnt de tweede videoclip die door Jim wordt gemaakt.” Gino heeft wat videoclips betreft inmiddels de smaak te pakken. In samenwerking met de Hogeschool voor de Kunsten in Hilversum produceerde Gino ook een aantal videoclips met jeugdige talenten uit Venlo en omgeving.

YouTube
Gino realiseert zich als geen ander dat media als radio of televisie terrein aan het verliezen zijn wanneer het gaat om het promoten van talenten. Internet in het algemeen en YouTube in het bijzonder zijn media die tegenwoordig wezenlijk bijdragen aan naamsbekendheid van musici. Verspreiding vindt vervolgens plaats via social media als Facebook, Twitter of Hyves. Probleem is echter dat het maken van dergelijke clips eurocenten kost. En dat moeten de talenten zelf ophoesten. Gino: “Ik vraag ze altijd: wat vind je belangrijker, een scooter of een mooie videoclip. Ga voor mijn part de hele zomer aardbeien plukken om je droom te verwezenlijken. Ik probeer de jeugd altijd bij te sturen, maar altijd zo dat ze hun leven beleven. Want uiteindelijk is hun leven ook een inspiratiebron. Ik geef niet op de normale manier les. Ik zet kinderen achter de computer, laat ze kennis maken met bepaalde programma’s. Ik laat ze dingen over het dagelijkse leven opschrijven zodat ze groeien als tekstdichter en probeer ze te stimuleren zelf iets te componeren. Maar ik laat ze ook met de praktische kant van de muziekscene kennismaken door ze bij onderhandelingen met zaalhouders aanwezig te laten zijn. Zo leren ze dat ze niet voor een appel en een ei moeten spelen, maar dat ze rekening met zaalhouders moeten houden.” (loupatty.nl)

Rock zit John Cuijpers in het bloed

Hij zingt in Red Pepper Bullwhip, Parris, Wicked Temptation, Harris en Cooper Inc. Verder is alles goed met hem. John Cuijpers (45) uit Blerick is iemand die zijn ziel en zaligheid legt in datgene wat hem in het bloed zit: rock.

Met Cooper Inc. Speelde hij in het verleden al eens in Duitsland in het voorprogramma van de vermaarde band Toto. Een staaltje dat hij niet snel zal vergeten. “We hebben zeven keer in het voorprogramma van Toto gestaan”, vertelt John. “Vooral het optreden in de Westfalenhalle in Dortmund zit nog vers in mijn geheugen. Spelen voor zevenduizend man en als je roept ‘clap your hands’ en drieduizend man doen dat ook, dan is dat een waanzinnig gevoel.” Eigenlijk had John zich zijn carrière anders voorgesteld. Hij wilde gitaargod worden. Kiss was zijn favoriete band en zijn eerste gitaar leende hij van zijn tante. Helaas, net als Kiss-gitarist Paul Stanley dat ook pleegt te doen, sloeg hij de gitaar aan flarden. Komische bijkomstigheid: hij kon nog geen noot spelen. Daarna besloot John gitaarles te nemen. Na een jaar hield hij het voor gezien. De klassieke gitaar was niet zijn ding. Hij wilde lekker rammen en dat kan alleen maar op een elektrische gitaar.” In 1987 richtte hij zijn eerste bandje op en toen de zanger eens niet kwam opdagen, nam hij zelf de microfoon ter hand. Het ging hem bepaald niet onverdienstelijk af. Zich realiserende dat hij nimmer een Jimi Hendrix of Joe Satriani zou worden, besloot hij zich op het zingen toe te leggen. “Dat zie je vaker bij gitaristen die niet virtuoos zijn”, legt John uit. “Kijk maar naar Ronnie James Dio of David Lee Roth. Ik heb een jaar klassieke zangles gevolgd, daarna popzangles en vervolgens rockzangles in Waalwijk. Ik heb zelfs nog jazzzangles bij Kelly Terhorst gevolgd. Nooit spijt van gehad. Het heeft mijn horizon verbreed.” Intussen was John ook aan het componeren geslagen en speelde hij in verschillende bands, waaronder Devils Rope waarmee hij in 1999 nog als headliner op het ZOKS in Blerick stond. In datzelfde jaar werd John voor de Thin Lizzy tributeband Parris gevraagd.

Foto: Jeu Lücker

Iron Maiden
In 2004 werd John Cuijpers door de bekende gitarist Christian Tolle gevraagd mee te werken aan zijn solo cd waaraan ook Steve Lukather van Toto en Doug Aldrich van Whitesnake hun medewerking verleenden. John componeerde, mede, zes van de tien songs op het album en zong ze ook. De samenwerking had tot resultaat dat Christian Tolle de nieuwe gitarist werd van Cooper Inc. Sinds kort zing John ook in Harris, een band die Iron Maiden covert. Druk baasje dus. John: “Ach weet je, toen ik een jaar of vijftien was, wilde ik een rockster worden. Maar het is allemaal heel betrekkelijk. De een voetbalt graag, de ander zit dagelijks in een sportschool. Ik heb doordeweeks mijn werk en mijn gezin. Ik zing nu in vijf verschillende bands. In het weekend wil ik muziek maken. Lekker optreden en plezier op het podium hebben. Maar ’s nachts lig ik weer lekker naast mijn vrouwtje.” (loupatty.nl)

Fifty-Fifty is voor de helft Wooden Chain maar dan anders

Tijdens de pinksterdagen trad de nieuwbakken formatie al op in ‘hometown’ Grubbenvorst. Zonder blazerssectie. Kermismaandag is Fifty-Fifty op volle oorlogssterkte te zien en te horen bij de Witte Dame in, het moge duidelijk zijn, Grubbenvorst.

Wooden Chain had eigenlijk een beetje de neus vol van Wooden Chain. Dertig jaar had de band opgetreden, albums uitgebracht en successen gevierd, maar de fut was er een beetje uit. Drie van de zeven groepsleden vonden het welletjes en gaven de pijp aan Maarten. Juni 2009 gaf de groep een afscheidsconcert in gemeenschapshuis ’t Haeren. Zanger Loek van de Liefvoort, gitarist Ruud van den Brandt en drummer Marc Lahnstein zetten er een punt achter. Maar wie gedacht had dat we niets meer zouden vernemen van Margo Verbeek en de overige medeplichtigen, had het goed mis. Om maar eens een cliché te gebruiken: het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan en het overgebleven viertal ging vrolijk verder, met dien verstande dat er voor een geheel nieuw repertoire werd gekozen. Bediende Wooden Chain zich in het verleden veelal van door Hans ven den Brandt geschreven dialectliedjes, vanaf de ontbinding koos de groep ervoor allerlei muziekstijlen te spelen. Van rock tot pop, van luisterliedjes tot smartlappen en van jazz tot blues. Daarvoor moesten er natuurlijk wel nieuwe songs worden ingestudeerd. Er werd gekozen voor liedjes van Elvis, Ilse de Lange, Shocking Blue, Tom Jones en Marco Borsato, maar ook Nederlandstalige feestnummers van pak ‘m beet Wolter Kroes. Kortom, Fifty-Fifty, zoals de band zich tegenwoordig noemt, kan een akelig veelzijdig programma op de bühne brengen. Fifty-Fifty heeft nu 55 nummers op het repertoire waarvan er veertig nieuw zijn. Dat betekent dat de groep een uur of vijf achter elkaar op het podium kan staan zonder in herhaling te vervallen. Vijf uur? Lang? Dat zeker, maar Fifty-Fifty schroomt, net als voorganger Wooden Chain trouwens, niet om doodleuk een optreden van een uur of drie, vier te verzorgen. Bruce Springsteen verbleekt erbij.

Vollere sound
Een zanger, een gitarist en een drummer zetten er een punt achter. Daar moest uiteraard vervanging voor gezocht worden. Die werd gevonden in de personen van leadzanger Gerard Hunnekens, gitarist Hen Smits en drummer Frank Smits. Bovendien werd de formatie aangevuld met een blazerssectie bestaande uit Léon Hesseling op sax en Louise van den Brandt op trompet, beiden afkomstig van de Venlose band Huh. “En dat zorgt voor een veel vollere sound”, vertelt een enthousiaste zangeres Margo Verbeek. “Het zijn doorgewinterde muzikanten, oude rotten die snel en zonder moeite mee kunnen tetteren.” De helft van de bandleden is jonger dan vijftig jaar, de andere helft ouder. Bovendien is zowat de helft vertrokken en die helft moest worden aangevuld. Vandaar de naam Fifty-Fifty. De formatie heeft er twee jaar voor nodig gehad om een eerste, groot optreden te verzorgen. En niet zonder reden. Margo: “We hebben veel nummers in moeten studeren. En we willen niets zomaar afraffelen, het moet staan als een huis. Nu zijn we zover. Ik realiseer me dat we onder aan de trap staan. Niemand kent Fifty-Fifty nog en we willen bij zaalhouders niet met de naam Wooden Chain schermen maar op eigen kracht op weg gaan naar naamsbekendheid.” Wooden Chain is niet meer, maar dat wil niet zeggen dat Fifty-Fifty nooit meer de nummers van weleer zal spelen. “Dat zit toch nog diep in ons hart. We hebben tenslotte dertig jaar bestaan. Laatst hoorde ik bij een radioprogramma van L1 het ‘levensverhaal’ van Wooden Chain voorbijkomen. Toen moest ik toch een traantje laten. Het is een gesloten boek dat onze kleinkinderen straks misschien wel lezen.” (loupatty.nl)

Brookergarden in Hout-Blerick geselecteerd door IBC

foto’s: Jeu Lücker

Het Internationaal Bloembolle Centrum (IBC) heeft onlangs een aantal particuliere tuinen in Limburg geselecteerd waarin tuinarchitect Jacqueline van der Kloet, die mede het bloembollenconcept voor het Floriadepark heeft opgesteld, een groot aantal bloembollen zal planten. Brookergarden, de tuin van Anne-Marie en Loek Gubbels uit Hout-Blerick is één van die geselecteerde tuinen.

Het is de bedoeling dat Van der Kloet op kunstzinnige wijze bloembollen plant en dat de bollen in april en mei 2012, wanneer de officiële opening van de Floriade plaatsvindt, tot bloei komen. “De internationale pers zal de geselecteerde tuinen komen fotograferen en in tijdschriften publiceren”, vertelt Loek. “Zo snijdt het mes aan twee kanten. Het IBC en wij krijgen publiciteit. Natuurlijk heeft het IBC voor deze omgeving gekozen omdat het volgend jaar de Floriade in Venlo gehouden wordt.” De tuin van Anne-Marie en Loek geniet al grote bekendheid in zowel binnen- als buitenland. Zo komen er het volgend jaar alleen al tien bussen uit Keulen naar Hout-Blerick. De tuin is ook voor het grote publiek toegankelijk. Dat gebeurde op verzoek van Groei & Bloei, een tijdschrift over tuinen en tuinieren. De tuin heeft een oppervlakte van ruim een halve hectare en werd min of meer per toeval aangelegd. Anne-Marie en Loek kochten het vervallen boerderijtje met de enorme lap grond in 1992. Het terrein stond vol met enorme bomen en was overwoekerd met struiken. Het eerste anderhalve jaar besteedde het echtpaar aan het opknappen van de woning. Opknappen is eigenlijk een understatement want het gebouw werd van top tot teen vernieuwd. Vervolgens was het terrein aan de beurt. Het was de bedoeling dat er een groot weiland van werd gemaakt en dat er een grote stal werd gebouwd omdat beiden veel paardreden. Helaas bleek hun oudste dochter allergisch voor paarden, katten en konijnen, waardoor dat plan geen doorgang kon vinden. Dus besloten de echtelieden een tuin aan te leggen. We schrijven inmiddels 2003. “We wilden een vijver aan laten leggen”, vertelt Loek, “daarvoor hebben we een offerte bij een hovenier aangevraagd. Hij vroeg 35.000 euro. Dat was een beetje te veel van het goede. We hebben hem de vijver uit laten graven en het zand hebben we gebruikt om een berg te creëren. Verder hebben we de vijver helemaal zelf aangelegd.”

Bamboestokjes
Een vijver is leuk, helaas bestrijkt de vijver maar een klein deel van de immense lap grond. Langzaam maar zeker breidden Anne-Marie en Loek hun tuin uit, eigenhandig wel te verstaan. Deel voor deel werd het terrein aangepakt. Ze deden ideeën op door andere tuinen te bezoeken en vakliteratuur te lezen. Loek: “Op een tweede paasdag zaten we eens achter het huis en Anne-Marie kwam op het idee om het grasveldje dat er lag te vervangen door een tweede vijver. We hebben met bamboestokjes de contouren afgezet en er een tuinslang omheen gelegd. We zijn de schuur ingelopen, hebben een schop gepakt en zijn gaan graven.” Brookergarden is uitgegroeid tot een pareltje en hoewel de grote structuren vaststaan, is het tweetal bij lange na nog niet uitgetuinierd. Anne-Marie: “We besteden samen gemiddeld vijftig uur per week aan de tuin. Maar we hebben het er voor over en we genieten er intens van. En we vinden het ook geweldig dat andere mensen ervan kunnen genieten.” Brookergarden is deze zomer op 19 en 26 juni, 17 juli en 7 augustus van 10.00 tot 18.00 uur opengesteld voor het publiek. (loupatty.nl)

Townsmen kijken in de spiegel en zien dat het goed is

Met Look in the Mirror presenteert de Venlose band Townsmen een langspeler met daarop louter eigen composities. De cd bevat elf nummers, geschreven door zanger/gitarist Willem Borger. De presentatie vindt zondagmiddag 22 mei plaats in Grand Café Staccato in Tegelen.

Het belooft een bijzondere gebeurtenis te worden want voormalig stadsdichter Daan Doesborgh zal gedichten voordragen die geïnspireerd zijn op de teksten van Borger en Rom van Strijk, voorzitter van de Zomerparkfeesten, presenteert het programma. Verder betreedt een aantal gastmuzikanten het podium. Noodzakelijk om de nummers op de cd zo dicht mogelijk te benaderen. “Op de cd hebben Ed Blommaert en ik tijdens verschillende nummers, verschillende partijen gespeeld. We kunnen veel, maar niet meerdere partijen tegelijk live spelen”, lacht Borger. “Dus hebben we voor de cd-presentatie een gitarist, een trompettist, drie violisten en een koor van vijf dames uitgenodigd.” Borger kwam in 1980 vanuit het Drentse Hoogeveen naar Venlo waar hij achttien jaar werkzaam was in het voormalige Sint Jozefziekenhuis. Het bloed kroop waar het niet gaan kon want al snel speelde hij in Hillock, een band die zich toelegde op een muzikale combinatie van country, folk en rock. “Die band bestaat nog steeds”, vertelt Borger. “We zijn er omstreeks 1985 mee gestopt en ze hebben de draad later weer opgepakt, maar dan zonder mij.” Het zou nog een jaar of twintig duren voordat Borger zelf de draad weer oppakte. Niet dat hij niet meer musiceerde, hij was alleen niet meer buitenshuis actief. Dat veranderde in 2004. De kinderen waren het huis uit en zijn baan hield op te bestaan. Met andere woorden: tijd zat. Vanaf 2005 vormde hij samen met Gemma Driessen, bekend van De Ramona’s, het duo Twain. In 2007 stopte Driessen maar op dat moment had het duo nog een optreden in Steyl op het programma staan. Om zijn verplichtingen toch na te komen, nodigde Borger een aantal muzikanten uit. Het zou de opmaat vormen naar Townsmen. In eerste instantie bediende de band zich voornamelijk van covers, hoewel Borger het liever ‘eigen interpretaties van nummers’ noemt.

foto: Jeu Lücker

Elektrische gitaren
Voor degenen die de eerste cd van Townsmen kennen, zullen de verwachtingen hooggespannen zijn omdat die cd fragiele, melodieuze en ingetogen country-, blues-, en folkachtige nummers bevat waarbij op een subtiele manier gebruik werd gemaakt van instrumenten als hammondorgel, accordeon of saxofoon. Niet dat de band het op de nieuwe cd over een totaal andere boeg gooit, maar daar waar het eerste album geheel akoestisch was, mag de luisteraar zich dit keer verheugen op het geluid van wat meer elektrische gitaren. Die ontwikkeling maakt volgens Borger deel uit van een creatief proces. Borger: “Dit is een cd waarop alleen maar eigen nummers staan, een oude ambitie van me. Op de eerste cd stonden ook al twee eigen composities en in 2009 heb ik ook nog eens twee nummers geschreven. Toen we in 2010 besloten een compleet eigen cd uit te brengen, hoefde ik dus niet bij nul te beginnen.” Townsmen bestaat uit drummer Hans Jacobs, bassist Juan Lebrusan, gitarist en zanger Willem Borger en saxofonist, klarinettist en toetsenist Ed Blommaert. De eerste cd werd min of meer live opgenomen op een spoor, bij de nieuwe langspeler werden meerdere sporen gebruikt. Dat betekent onwillekeurig dat Townsmen lastig het geluid van de cd tijdens live optredens kan neerzetten omdat muzikanten daarop meerdere partijen tegelijk spelen. Borger: “Het is de bedoeling dat we een tweede toetsenist aantrekken zodat Ed zijn handen vrij heeft om sax of klarinet te spelen. We zien het trouwens als een uitdaging met een andere interpretatie van nummers af te wijken van de cd.” De presentatie vindt zondagmiddag 22 mei plaats vanaf 15.00 uur in Grand Café Staccato te Tegelen. (loupatty.nl)

Gijs Hoeben speelt met KissAgain een thuiswedstrijd in Tegelen

“Het legt wel wat extra druk op mijn schouders omdat er veel vrienden en bekenden aanwezig zullen zijn. Maar dat is ook een stimulans om extra mijn best te doen en een goede show neer te zetten.” Gijs Hoeben kijkt al reikhalzend uit naar het concert dat hij en zijn consorten van de tributeband KissAgain 25 april geeft in caféfeestzaal De Witte in Tegelen.

Als enige van de vier bandleden is Gijs niet afkomstig uit Eindhoven maar uit Tegelen en dat betekent dat de 25-jarige gitarist een thuiswedstrijd afwerkt. KissAgain covert, het moge duidelijk zijn, nummers van de legendarische Amerikaanse band Kiss en bestaat al sinds 1998 maar leidde jarenlang een sluimerend bestaan. Totdat de groep in 2007 de draad weer oppakte. Sinds die tijd maakt Gijs Hoeben deel uit van KissAgain. Hoeben speelt al vanaf zijn twaalfde jaar gitaar en speelde in diverse coverbandjes, waaronder No Excuse en een Bon Jovi coverband. Bij die laatste groep speelt Richie Sambora, naast Eric Clapton één van de grote voorbeelden van Hoeben. Daarmee is niet gezegd dat Hoeben zich de stijl van de gitarist van Bon Jovi toegeëigend heeft, integendeel zelfs. “Natuurlijk zijn er gitaristen die me hebben beïnvloed, maar ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld, ik ben nu eenmaal Gijs”, vertelt Hoeben. Hoewel Hoeben nooit les heeft gehad, kan hij wel noten lezen. In de ogen van de Tegelenaar overigens niet zo heel belangrijk want muziek maken doe je op gevoel. Hoeben: “Je hebt er niet veel aan wanneer je partijen kunt lezen en iemand maakt een fout. Dan moet je daarop kunnen anticiperen.” KissAgain treedt tegenwoordig nog maar sporadisch op want het moet leuk blijven. Het is ook nog een heel karwei om de band het podium op te krijgen want KissAgain trakteert het publiek op een spectaculaire show a la Kiss in het verleden. Vuurwerk, bloed spuwen, een grote lichtshow, geschminkte gezichten en uiteraard kostuums maken onderdeel uit van een concert. KissAgain wil Kiss zijn, niet meer, niet minder. De band wil er uitzien als Kiss en wil klinken als Kiss. De nummers van de Amerikaanse band worden dan ook niet in een nieuw jasje gestoken, noch worden de nummers overgoten met een eigen sausje.

Compliment
“Een van de grootste complimenten die we ooit hebben gekregen kwam van een beroepsmuzikant die vertelde dat als hij zijn ogen sloot en naar ons luisterde, hij het idee had dat hij naar de echte Kiss luisterde”, vertelt Hoeben. KissAgain, ze klinken als Kiss en zien er ook zo uit. Wat dat betreft heeft het kwartet niets aan het toeval overgelaten. De outfits van de echte bandleden van Kiss werden via het internet nauwkeurig bestudeerd. Vervolgens ging het viertal, wederom via het internet, op zoek naar iemand die in staat was identieke pakken te vervaardigen. Die iemand werd in Gent in België gevonden. “En dan ben je er nog niet”, vertelt Hoeben. “Omdat het maatpakken zijn, hebben we verschillende keren naar België moeten reizen om ze te passen.” Niet alleen de pakken zijn speciaal voor de tributeband gemaakt, ook de fameuze plateauschoenen zijn met de hand gemaakt en de pruiken zijn zelfs van echt haar. Dat kostte een berg centen. KissAgain herstartte een jaar of vier geleden en de groep trad zeer regelmatig op, ook al om uit de kosten van de outfits te komen. Inmiddels doen Hoeben en de zijnen het bewust wat rustiger aan. Hoeben: “Kiss maakte zowel muzikaal als tekstueel redelijk eenvoudige muziek. De gitaarpartijen zijn gemakkelijk na te spelen, ik kan het bij wijze van spreken met m’n ogen dicht. Wanneer je veel op zou treden, gaat dat snel vervelen. Bovendien spelen we allemaal ook in andere bands. Toch blijft het leuk af en toe eens groots uit te pakken. En dat gaan we in Tegelen doen.” (loupatty.nl)

Gino Taihuttu en Mario Nagtzaam vragen zich af of oorlog iets met liefde heeft te maken

Foto: Jeu Lücker

De zin en de onzin van oorlog. Wat drijft mensen ertoe het leger in te gaan. En kennen zij de mogelijke gevolgen ervan? Heeft oorlog iets met liefde te maken? Het zijn de vragen die Gino Taihuttu en Mario Nagtzaam opwerpen en waar ze een antwoord proberen te vinden op hun conceptalbum James dat de vorige week werd uitgebracht. Aan het album werkte ook Mike Roelofs mee.

Gino Taihuttu en Mario Nagtzaam spelen beiden ook samen in, onder meer, Rosemary’s Baby. De band produceert stevige rock. Daar mag op het album James geen sprake van zijn. James is een bijzonder ingetogen luister cd geworden met fraaie, breekbare melodielijnen en bijna mystieke orkestratie waarbij het gebruik van violen, cello’s en harpen bepaald niet wordt geschuwd waardoor de muziek een licht Oosters karakter krijgt. Mike Roelofs vervulde een belangrijke rol in de totstandkoming van het album. Samen met Taihuttu verzorgde hij de arrangementen voor de strijkinstrumenten. Nagtzaam is erg ingenomen met de bijdrage die Roelofs aan het project leverde. “Het is iemand die binnen komt lopen, even luistert en vervolgens prachtige arrangementen schrijft. Geef hem drie zinnen en hij schrijft een mooie roman.” Het idee achter James werd zes jaar geleden al geboren toen Taihuttu nog met Boris werkte. Destijds bracht het duo onder de naam Sofuja de mini-cd Souldier uit. “En daar wilden Mario en ik wat meer mee doen”, vertelt Taihuttu. “We zijn op het internet brieven en gedichten van soldaten aan hun geliefden gaan lezen. We vroegen ons hardop af wat mensen naar een oorlog drijft. Vaderlandsliefde? Of is iemand gewoon soldaat omdat hij zijn gezin wil onderhouden? Je zou kunnen zeggen dat liefde een motivatie is om het leger in te gaan. En dat schept direct een heel ander beeld van een oorlog. Een romantisch beeld zelfs. Zo zou je jezelf zelfs af kunnen vragen of oorlog iets met liefde te maken heeft.” James bevat elf nummers. De nummers vormen wel een verhaal, maar het is geen aaneengesloten verhaal. Taihuttu componeerde de muziek hij schreef de teksten met Nagtzaam.

Moordenaar
Het verhaal handelt over de jonge James, een jongeman met weinig toekomstperspectief. Hij besluit soldaat te worden. Op het slagveld doodt hij een moeder met haar kind. “Een gewone, rustige en vriendelijke jongen die moeder en kind doodt en daardoor een moordenaar wordt”, zegt Nagtzaam. “Hij had ook geen keuze. Misschien wilde hij het niet, maar werd hij op het slagveld gedwongen de knop om te draaien om te overleven.” James sterft zelf ook en zijn ziel zweeft tussen hemel en aarde. Hij ziet wat er onder hem gebeurt. Drie soldaten brengen het tragische nieuws van het overlijden van James over aan zijn vriendin. Hij ziet welke desastreuze gevolgen de dood van de vrouw en het kind die hij heeft vermoord voor hun directe omgeving hebben en hij vraagt zich af hoe het zover is kunnen komen en welk nut het heeft gediend. Tussen hemel en aarde heeft hij contact met God en de engelen en hij is op zoek naar antwoorden zodat zijn ziel kan rusten. “Maar uiteindelijk moet je je toch voor God verantwoorden”, zegt Taihuttu, “je zult ermee moeten leven.” Wanneer het aan Taihuttu en Nagtzaam ligt, wordt James eenmalig op de planken gebracht. “En bij voorkeur in een intieme omgeving”, zegt Nagtzaam. “Misschien Domani of museum Van Bommel van Dam.” James is in Venlo bij Sounds te koop. Ook is het album via www.ginotaihuttu.com te bestellen. (loupatty.nl)

Valuascollege, de musicals…

Stichting Oase met handen in het haar

Ze zit met de handen in het haar, hield er zelfs een hartinfarct aan over. Marijke Stam uit Arcen kreeg de vorige maand de jobstijding. Ze mocht geen bezoekers meer ontvangen in Oase, een plek aan en in huis waar ze exotische dieren houdt. Sinds 1 januari behoort Arcen tot de gemeente Venlo en het ontvangen van bezoekers past niet binnen het bestemmingsplan.

Vier jaar heeft ze elke minuut in het opbouwen van Oase gestoken. Ze had drie banen en werkte van zes uur ’s ochtends tot half acht ’s avonds om de verbouwing van de dierenverblijven te kunnen bekostigen. Marijke besloot de dierenverblijven te bouwen nadat een bunzing al haar dieren, behalve de waterschildpadden, had gedood. “En een bunzing komt altijd terug”, vertelt Marijke. “Dus heb ik eigenhandig de kelder, de voorraadkelder, de kinderspeelruimtes en de garage tot plekken omgebouwd waar ik de dieren kan huisvesten. Met een emmertje heb ik de grote vijver voor de waterschildpadden uitgegraven.” Haar werk trok de aandacht en steeds meer mensen bezochten Oase, waaronder leerlingen van scholen, scouting en groepen gehandicapten. “Vooral voor gehandicapten is dat een geweldige belevenis”, zegt Marijke, “wanneer het weer het toelaat, lopen de leguanen hier vrij rond en kunnen ze de dieren aaien. De vreugde die je dan zelf beleeft is onbetaalbaar.” Dit jaar zag de stichting Oase het levenslicht. Ze richtte de stichting mede op om entree te kunnen heffen. “Ik vraag maar twee euro”, vertelt Marijke. “En dat is een druppel op een gloeiende plaat. Ik heb een drankenautomaat gehuurd en een koffiezetapparaat gekocht zodat bezoekers een drankje kunnen nuttigen.” De vorige maand sloeg het noodlot toe. Marijke mocht geen bezoekers meer ontvangen omdat het niet binnen het bestemmingplan van de gemeente Venlo past. Ze kon het niet vatten omdat de gemeente Arcen en Velden het vier jaar had gedoogd. Sterker nog, de gemeente promootte Oase op haar website en er hingen posters in het gemeentehuis. Nu ze geen bezoekers meer mag ontvangen, valt ook haar toch al kleine inkomstenbron weg en ze blijft met schulden zitten. Wie Arcen binnenrijdt ziet op een bord Oase al aangekondigd. Daarvoor moest ze twaalfhonderd euro ophoesten. De drankenautomaat is nu nutteloos en toch zit ze aan het contract vast.

Levenswerk
Marijke: “Ik weet niet hoe het nu verder moet. Mensen blijven hun dieren brengen, de Dierenambulance staat regelmatig op de stoep met een exotisch dier. Ik wil ze blijven opvangen. Maar dat kost geld en omdat ik geen bezoekers meer mag ontvangen, komt er ook geen geld voor onderhoud, dierenartskosten en voeding meer binnen.” De vorige maand kreeg Marijke een zware hartinfarct en moest in Eindhoven worden gedotterd. Ze mag voorlopig niets meer doen, zelfs geen auto meer besturen. Dat valt haar zwaar. “Want de dieren hebben nu eenmaal verzorging nodig en er moet voer worden gehaald. Gelukkig heb ik een lieve vriend die me helpt. Oase is mijn levenswerk. Ik wil toch nog eens met de gemeente Venlo gaan praten. Wie weet of het alsnog iets oplevert. Je kunt wel zeggen dat ik dieren weg moet doen, maar dat kan ik niet. Je doet je kinderen toch ook niet weg? Mijn motto is ‘een dier heb je niet voor even, maar voor heel zijn leven’ en dat wil ik waarmaken.” (loupatty.nl)